در صورت تشدید بیماری شاهد خود زنی و پرکنی در پرنده خود خواهید بود و پس از گذشت چند هفته دچار افسردگی و در نهایت مرگ خواهد شد. در صورت نیاز به کنترل فشار خون، مقدار مصرف هر هفته ۰/۱ میلیگرم افزایش مییابد. اگر نشانگانی که در بالا به آنها اشاره کردیم، بیش از دو هفته در فرزند شما باقی بماند، شما باید برای ارزیابی به پزشک کودکان یا روانشناس کودک و یا روانپزشک کودک مراجعه کنید. درمان اختلال شخصیت خودشیفته دشوار است؛ چون اگر قرار است پیشرفتی در کار حاصل شود، بیمار باید از خودشیفتگی خود دست بردارد. از آنجا که بیماران مبتلا به اختلال شخصیت خودشیفته نمیتوانند طرد را تحمل کنند و مستعد افسردگی هستند، داروهای ضد افسردگی به ویژه داروهای سروتونرژیک میتواند مفید واقع شود. اغلب با داروهای ضد افسردگی مانند مهارکننده های انتخاب مجدد سروتونین (SSRI) و همچنین سرکوب تخمک گذاری با استفاده از قرص های ضد بارداری و آنالوگهای GnRH انجام می شود . یکی دیگر از درمانهای تأیید شده توسط FDA برای PMDD ، پیشگیری از بارداری خوراکی با اتینیل استرادیول و دروسپیرنون (پروژسترون جدید) است. دانشمندان در حال حاضر با کنار هم چیدن آخرین تحقیقات انجام شده، یک نظریهی جدید را بیان میکنند که میگوید بخش عظیمی از ADHD در واقع میتواند یک مشکل ناشی از کمبود خواب منظم روزانه باشد.
در بررسی که در ایران در شهر شیراز صورت گرفت نشان داده شد که 7/19% از افراد مورد بررسی علائمی از سندروم پیش از قاعدگی داشتند. در مطالعه ای در ایران نشان داده شد که آموزش فنون طرحوارهدرمانی میتواند بر افسردگی، اضطراب و کارکرد اجتماعی در زنان مبتلا به اختلال ملال پیش از قاعدگی تأثیر داشته باشد. این چهارچوب، درک علت این موضوع را آسان میکند که چرا اشخاص دچار اختلال شخصیت خودشیفته کارهایی میکنند که باعث سردی و بیزاری دیگران میشود؛ علاقه اصلی آنها «بردن» است نه دستیابی به صمیمیت و حفظ آن. با این حال، هرگونه نتیجهگیری دربارهٔ تأثیر اینگونه رواندرمانی در اختلال شخصیت خودشیفته، غیرممکن است. بر طبق این نظریه، وقتی که اشخاص دچار اختلال شخصیت خودشیفته با دیگران تعامل میکنند، هدف اصلی آنان حمایت از عزت نفسشان است. اختلال دیسفریک قبل از قاعدگی در درجه اول نوعی اختلال خلقی است که با شروع قاعدگی همراه است. یکی از نشانههای اینکه آیا تغییرات رژیم غذایی با افسردگی ارتباط دارد، این است که آنها عمدی هستند یا بدون میل و اراده خود این اتفاق را تجربه میکنید. ظاهر میشود و در این مدت، میتواند عملکرد اجتماعی، شغلی و جنسی فرد را بهطور قابل ملاحظهای تحتالشعاع قرار دهد. مهمترین علائم افسردگی در فرد بیمار کدام است؟
نقص و اختلال در انتشار یک یا چند انتقال دهنده عصبی یا «نوروترانسمیترها» (Neurotransmitters) در مغز، میتواند از مهمترین دلایل بیوشیمی ایجاد افسردگی باشد. استروئیدهای جنسی ، استروژن و پروژسترون از نظر عصبی فعال هستند. توقف دائمی چرخه قاعدگی باعث ایجاد علائم و مشکلات روانشناختی می شود که همگی مربوط به کمبود استروژن طبیعی پس از یائسگی است. این اختلال، نوع شدیدی از سندرم پیشاقاعدگی است که هر ساله میلیونها زن را دچار اختلالاتی در زمینههای عاطفی-هیجانی، ذهنی و جسمی میکند. SSRI متداول ترین روش درمانی است ، زیرا هم علائم جسمی و عاطفی و هم رفتار و عملکرد کلی زنان را بهبود می دهد. علائم می تواند جسمی یا عاطفی باشد اما علائم خلقی باید برای تشخیص وجود داشته باشد. «راهنمای تشخیص و درمان اختلال ناخوشی پیشاقاعدگی». SSRI معمولاً نخستین دارویی است که پزشکان برای درمان افسردگی شدید و مقاوم به درمان تجویز میکنند. • معمولاً سریع است (حدود چهار تا 12 حرکت در ثانیه).
برای بیمارانی که یکی از علایم بالینیشان، چرخشهای سریع خلق (mood swings) است، لیتیوم را به کار بردهاند. روانپزشکانی مثل اتوکرنبرگ و هاینتس کوهوت رویکردهای روانکاوانه را برای اصلاح این بیماران پیشنهاد میکنند، اما برای آنکه معلوم شود اصلاً چنین تشخیصی معتبر هست یا نه، و اگر معتبر است بهترین درمانش کدام است، هنوز پژوهشهای بیشتری باید صورت گیرد. اکثر خانمهای قاعدگی تا حدی احساس علائم قبل از قاعدگی را تجربه می کنند ، 20 تا 30٪ علائم کافی برای تشخیص PMS را دارند و 3-8٪ واجد شرایط تشخیص PMDD هستند. از این رو، میتوان ورزش را در ردیف مؤثرترین راهکارهای جلوگیری از افسردگی قرار داد که متأسفانه به قدر کافی جدی گرفته نمیشود. علاوه بر این، تکه های شکسته و داغ شیشه در چشم افرادی ریخته می شد که از آب مروارید رنج می بردند. شایعترین علائم بدنی سر درد، درد کمر، آکنه و تکرر ادرار گزارش شد. بیشترین توافق بر سر آنچه که باعث PMDD در حال حاضر می شود ، افزایش حساسیت به نوسان سطح هورمون های خاص (یعنی هورمون های تولید مثل) ، استرس محیطی و ژنتیک است. وقتی برای کمک به این افراد از رواندرمانی استفاده میشود، معمولاً روی خود بزرگ بینی، حساسیت بیش از حد به ارزیابی شدن از سوی دیگران، و عدم همدلی از دیگران تمرکز میشود.